USA

Konfederacja sądziła, że skoro sprzedaje ogromne ilości bawełny krajom europejskim, to te wesprą je w wojnie. Tak się jednak nie stało, bowiem lwia część europejskiej opinii publicznej, która wojnę secesyjną widziała jako wojnę stricte ideologiczną, opowiedziała się po stronie stanów północnych, zwanych wówczas Unią. Początkowo wojska Konfederacji odnosiły liczne zwycięstwa. Żołnierze Południowców byli świetnie wyszkoleni i dowodzeni, jednak w niedługim czasie to Unia uzyskała przewagę - miała bowiem dostęp do lepszego uzbrojenia, ponadto dowodzona była przez wybitnego stratega, Ulyssesa Granta, który to w 1864 roku został wodzem naczelnym wojsk unionistów. Abraham Lincoln, by zachęcić do wstępowania do armii unionistów, wydał w 1862 roku dwie ustawy. Pierwsza z nich to tak zwana ustawa o osadnictwie, która pozwalała każdemu obywatelowi Stanów zająć na rubieżach zachodnich 60 hektarową działkę za bardzo niewielkie pieniądze. Druga ustawa znosiła całkowicie niewolnictwo na terenie całych Stanów - również południowych. W 1863 roku doszło do przełomu na froncie. Wojska unionistów zwyciężyły w bitwie pod Vicksburgiem oraz pod Gettysburgiem, która okazała się być największą i najkrwawszą bitwą całej wojny secesyjnej. W 1865 roku, 9 kwietnia, po oblężeniu przez Unię Richmond, generał Lee, będący naczelnym dowódcą wojsk Konfederacji, podpisał w Appomatox akt kapitulacji.